|
Къал, кетме, зарнава
Эскадрон, атларгъа атланып бир гедже
«Уджюмден» келе эди, севинчли нешенен.
Кимсесиз Украина чёллери ичинде
Взводлар уча эди ком-эска пешинден.
Къарт казак авлакъкъа узатып элини,
Чамлыкънынъ артында хуторны косьтерди.
Лякин сонъ, сусты о, салланды эгерде,
Кедерли сесинен бакъ нелер сёйледи:
— Докъуз юзь он докъуз сенеси поляклар
Бердичев артына снаряд ташлады.
Киевден етишкен Семённынъ атлысы
Душманнен бир даа урушып башлады.
Окоплар инъледи, инъледи инсанлар,
Инъледи уфукълар, инъледи атлар.
Чернигов чёлюнде бир кесек эт авлап
Къутурды шакаллар, къутурды панлар.
Узакъта окюрген шрапнель сесине
Даянмай, бу койде къалкъты бир молдаван:
— Марфуша, багъышла, мен кетем фронткъа,
Менимчюн агълама — менимчюн янма!
Марфуша яш эди, йигит де яш эди,
— Сагълыкънен къал, деди, атына секирди.
Курешчюн догъдым мен, вакъыт ёкъ субетке.
Мен, бельки, къайтамам, къыдырма, деди.
— Къал, козюм Зарнава, окоплар сувукътыр,
Душманынъ гъарездир. Къал, кетме дженклерге.
Мен насыл къалырым кимсесиз бу эвде?
Эки ай яшадыкъ, ташлама эллерге.
Зарнава фышнады тынчыкъкъан ёлларда,
Узакъта къаранлыкъ чамлыкъта джоюлды.
Урушта амансыз къуршунлар ягъгъанда,
Къылычны чыкъарып уджюмге къошулды.
II
Еди ай увлагъан шрапнель астында
Душманнен чатышты енъильмез Зарнава.
Лякин, бир амансыз граната алтында
Атындан йыкъылды партизан Зарнава.
— Эй достлар, казаклар! Севгили атымны,
Менимчюн къайгъыргъан Марфама беринъиз!
Эмекдар девлетчюн башлагъан ишимни,
Сёйленъиз, къардашлар, Марфушам битирсин.
ххх
Сабадан чёллерде кочькенде фуртуна
Бир аскер Марфанынъ эвине кельди.
— Зарнава кельмейджек, беклеме къапыда.
Атыны къалдырды, ал — сакъла, деди.
1934 с.
Ком-эска — эскадрон командири демек.
|
