|
YOLCU
Uzaqlardan keldim zindan gecede,
Pencereñni qaqtım qaqtım, açmadıñ!
Ay doğğanca bekledim tınç köçede,
Eski qapı seskenmedi... çıqmadıñ!
Közleriñni köreyim dep, telmirdim,
Kölgeñ uçtı, hayal oldıñ. Bilmem men,
Qandiliñni niçün erte söndürdiñ?
Niçün menim derdime dert qattıñ sen?
Cüncük mışıq keze sınıq saçaqta,
Dut terekte qart miyavquş cekire.
Ayat susqan, ateş söngen ocaqta...
İçeriden ğaribane ses kele.
Qalbim birden tel-tel ola. Senmisiñ
Viran evde eziyette iñlegen?
Dört senede neler kördim, bilmeysiñ.
Kimdir seni yüreginden silmegen...
Açqan yoqtır bu qapını, açqan yoq,
Mecul yolcu kimdir degen insan yoq.
Elem kirgen, ecel yatqan bu evde,
Adam oğlu qanğa batqan bu evde!
Güzel Zeynep! Güzel Zeynep! Bu ülkün
Pencereni çala-çala taldım men!
Demek, yoqsıñ, evde yoqsıñ. Baq, bugün
Seniñ içün ne dertlere qaldım men!
Qarlı dağdan çıqtım yolğa. Yedi kün
Yedi gece otarlarda gizlendim.
Bavariyalı kapral quvdı peşimden,
Tutalmadı. Körki, beñzim türlendi.
Yeñi haber ketirdim men. Sabaqtan
Bizimkiler köyge sürip kelecek,
Darağaçle tolu ğamlı soqaqtan
Şertli qalpaq partizanlar keçecek.
Tañ aldında qandil yandı. Qapınıñ
Arqasında insan imdat aradı.
Kimsiñ, yolcu? Kimsiñ? Viran yapınıñ
İçinden bir qartiy maña qaradı:
Oğlum! dedi qartiy, seni Aqkerman
Yanlarında elâk oldı dediler!
Qafasını qurşun deldi. Moldavan
Toprağında cansız qaldı, dediler!
Qızım Zeynep bir ay matem bağladı,
Pencereden baqtı-baqtı, ağladı.
Sen yoq ediñ. Bir kün aqşam, niçündir,
Evden ketti, közden uçtı. Üç yıldır,
Köyde yoqtır. Eşittim ki, Kubanda
Gvardiyalı batalyonnıñ aldında
Süngü tiklep çapqan qanlı ücümge...
Qayğısını söylemegen iç kimge.
1945 s.
|
