|
QART EMENLER
(Eki qurşun)
Eki qurşun deldi menim köksümni,
Eki qurşun aldı menim esimni,
Yıqıldım men, furtunada sınğan bir
Selbi kibi, ecel kesti sesimni.
Qart emenler, tilge kelip, dediler:
“Bu topraqta qan aqızğan yigitler
Ölmek bilmez, ölmek bilmez! Dağlarnıñ
Qanunı bu. Aç közüñni, davuş ber!
Ayın, asker, – şefqat nuru saçılsın,
Bağçalarda penpe güller açılsın,
Aziz yurtta közyaş tökken bu halqnıñ
Çeresine tebessümler qatılsın.
Seni ölüm yeñe bilmez, sen şarqtan
Esken ruzgâr ile keldiñ. Uzaqtan
Ğarip ilge yeñi ayat ketirdiñ,
Közden uçqan bahtnı yerge endirdiñ!”
Ecel sıqtı ğırtlağımnı, iñledim,
Qalbimdeki tepindini diñledim.
Dedim: “Dört yıl taşıdım bu kaskanı,
Dört yıl onı qurşun dele bilmedi”.
Qarlar yağğan, meni örtken. Ayındım
Ğulğuleli, çalıq özen çetinde.
Sadıq torum, bilmem nasıl dayandım
Bu azapqa, kiyik dağlıq içinde?!
Niçün böyle kederlendiñ? Yoqsa, sen
Eşsiz asker elâk oldı sandıñmı?
Bu kürtükler bağrına kömülgen
Dostuñ ğurbet elde qaldı sandıñmı?
Ölmedim men, elem çekme, ölmedim,
Men bu yerge ölmek içün kelmedim.
Ecel telef oldı menim küçümden,
Eki qurşun yata menim içimde.
1945 s.
|
