|
OKOP İÇİNDE
Top davuşı tındı. Şimdi başımız
Üzerinde şrapneller ulumay.
Bu okopta ekimizniñ yaşımız
Bir aqranda, lâkin asıl duyulmay.
Eki ana – ekimizni bir künde
Nasıl etip yer yüzüne ketirgen?
Men bilmeyim, Bessarabiya kökünde
Qaysımızğa – qaysı yıldız körüngen?
Seniñ taze, tüksüz, bala yüzüñde
Uzaq Sibir bulutları kezine.
Yuqu körmey, çılpıqlanğan közüñde
Doğmuş evniñ qaseveti sezile.
Ne yapmalı? Men de aqçil çereli
Şair edim. Bugün okop tozunda
Kirpiklerim bunarlandı. Zeerli
Minalarnıñ derdi bastı omzumdan.
Egil maña, tut yeñimden... aqrından.
Silkit meni. Şinelimden moldavan
Köyleriniñ topraqları tökülsin;
Üstümdeki yüküm biraz eksilsin.
Tezden kene snarâdlar ökürir,
Qurşun yağar, ateş ener töpeden.
Alla bilsin, başımıza ne kelir?!
Belki elâk olurım men. Belki sen.
Lâkin, dostum... nice defa ücümge
Gider eken, vedalaştıq seniñle!
Ne sen öldiñ, ne men öldim. İçimde
Ölmek bilmez yürek ura, sen diñle!
Ölmeycekmiz ekimiz de. Ölsek biz,
Qanımızğa insan secde etecek.
Toplar sussa, evge qaytıp kelsek biz,
Şüretimiz dünyalarğa ketecek.
1941 s.
|
