|
Acizlik ile çatışuv
Valide azizim Osman qızı Muntea ruhuna!
Geceley, niçündir, tüşünip qalğanım
Şiirniñ zametli satırı üstünde?
Yorulğan elimni caqıma qoyğanım,
Masanıñ kenarı tirelgen köksüme.
Pencere artında süyreldi bir kölge,
“Ecelmi bu?” – dedim, daldım men telâşqa.
Divarğa aylandım, közettim küzgüge,
Çırayım sönükken, çal tüşken başqa.
Yüregim çırpındı, qıçırmaq istedim:
“Bu qartlıq ne içün bıraqmay izimni?
Ölüm pek zarurmı adamğa?” – dedim;
Bir ğarip varlıqqa beñzettim özümni.
Menden ne isteysiñ? Zevallı anam
Bağırı suvuq yer astında yata.
Asretli tañlarda yuqudan uyanam,
Tınç oda göñlüme acizlik qata.
Köyümiz yanında, poçta yol çetinde,
Dedemniñ yanında qabiri bar onıñ!
Miyavquş qıçırğan mezarlıq içinde
Qalbimden üzülmez hatresi bar onıñ!
Ölmekmi aceba? Ölmekmi kene?
Tökülgen köz yaşım azmıdır menim?
Ne içün yaşayım dünyada, söyle!
Topraqta çürümek içünmi tenim?
Başımnı köterip, közettim tışqa,
Ufuqtan tañ ata bir nazlı qız kibi!
Tüşündim: tezden kün doğacaq, ışıqqa
Oñacaq yer yüzü, baarki naz kibi.
Qalmasa yürekte kederden eser,
Sevinçke irişip olurmı edim?
Sus, qalbim! Sus endi, qorqaqlıq yeter,
Ayat – dağ, taş eken, men şimdi bildim.
Hızmet et, zamet çek, pervasız turma,
Seniñçün yaşavnıñ manası budır!
“Saadet nedir?” – dep kimseden sorma,
O seni unutmaz, tabiatta qanundır!
Tüşün, baq! Çiçek de dallana, aça,
Qoqlasañ, yürekni tazertken ola...
Alemge zevq bere, yüzüñe nur saça,
Küz kelse, yaprağı sarara, sola.
Men dedim kendime: namuslı emegiñ
Maqbulmı insanğa, qasevet etme!
Unutma, tek odır ömürçün keregi,
Ayatnı eyliksiz bıraqıp ketme!
1939 s.
|
