|
Uyan, bavrım, uyan
Ufuqlarda tañ ağara – ey yar, ey,
Yarıq tüşe, tarlalarğa, dağlarğa.
Dal üstünde quş bağıra – ey yar, ey,
Davuş bere bağçalarğa, dağlarğa.
Çım-çırt evde ana tura töşekten,
Pencereden soqaqlarğa baqına.
Kence oğul yuqlay küçük beşikte, –
Ana kele evlâdınıñ yanına:
– İnsanlıqqa bahıt yaratqan kün keldi,
Uyan, qozum, uyan aydı, yuqudan.
Köz aldından qaranlıqlar çekildi,
Uyan, bavrım, uyan aydı yuqudan.
Babañ seniñ esarette çırpındı,
Ğurbet elde bir qul oldı, uyan sen!
Tuvğanlarıñ ırğatlıqta iprandı,
Köz yaş tökti, esir oldı, uyan sen!
Bahıt bizni, – biz bahıtnı körmedik,
Aç ve çıplaq ömür sürdik, uyan sen!
Padişanen biz mıradğa irmedik:
“Tañrı” – dedik, “taqdir” – dedik, uyan sen!
Lânet eski saltanatqa, uyan sen,
Sovetlerge saylamağa keteyik!
Alğış – bizim ükümetke, uyan sen,
Vatanperver oğullarnı seçeyik!
Oktâbrde frontlarda dögüşti
Soyuñ-sopuñ, ağalarıñ – “Vatan” dep ...
Okoplarda – dım topraqta çekişti,
Künsüzlerge küneş doğsun, külsün dep.
İşte – vatan! İşte küneş kördik biz,
Uyan aydı, sen de uyan, keteyik!
Partiyanıñ saf yolunen keldik biz,
Saadetçün ulu bayram eteyik!
Pencereni erte açıp Kremlde,
Baba Stalin yuqu bölip uyandı.
Halqlar içün sayğı kördim betinde,
Uyan, bavrım, küneşimiz nurlandı!..
1937 s.
|
