|
Qal, ketme, zarnava
Eskadron, atlarğa atlanıp bir gece
“Ücümden” kele edi, sevinçli neşenen.
Kimsesiz Ukraina çölleri içinde
Vzvodlar uça edi kom-eska peşinden.
Qart kazak avlaqqa uzatıp elini,
Çamlıqnıñ artında hutornı kösterdi.
Lâkin soñ, sustı o, sallandı egerde,
Kederli sesinen baq neler söyledi:
– Doquz yüz on doquz senesi polâklar
Berdiçev artına snarâd taşladı.
Kiyevden yetişken Semönnıñ atlısı
Duşmannen bir daa uruşıp başladı.
Okoplar iñledi, iñledi insanlar,
İñledi ufuqlar, iñledi atlar.
Çernigov çölünde bir kesek et avlap
Quturdı şakallar, quturdı panlar.
Uzaqta ökürgen şrapnel sesine
Dayanmay, bu köyde qalqtı bir moldavan:
– Marfuşa, bağışla, men ketem frontqa,
Menimçün ağlama – menimçün yanma!
Marfuşa yaş edi, yigit de yaş edi,
– Sağlıqnen qal, dedi, atına sekirdi.
Küreşçün doğdım men, vaqıt yoq subetke.
Men, belki, qaytamam, qıdırma, dedi.
– Qal, közüm Zarnava, okoplar suvuqtır,
Duşmanıñ ğarezdir. Qal, ketme cenklerge.
Men nasıl qalırım kimsesiz bu evde?
Eki ay yaşadıq, taşlama ellerge.
Zarnava fışnadı tınçıqqan yollarda,
Uzaqta qaranlıq çamlıqta coyuldı.
Uruşta amansız qurşunlar yağğanda,
Qılıçnı çıqarıp ücümge qoşuldı.
II
Yedi ay uvlağan şrapnel astında
Duşmannen çatıştı yeñilmez Zarnava.
Lâkin, bir amansız granata altında
Atından yıqıldı partizan Zarnava.
– Ey dostlar, kazaklar! Sevgili atımnı,
Menimçün qayğırğan Marfama beriñiz!
Emekdar devletçün başlağan işimni,
Söyleñiz, qardaşlar, Marfuşam bitirsin.
Sabadan çöllerde köçkende furtuna
Bir asker Marfanıñ evine keldi.
– Zarnava kelmeycek, bekleme qapıda.
Atını qaldırdı, al – saqla, dedi.
1934 s.
|
